Leefbaarheid
Geplaatst op: 23-01-2012
Ik ben geen stadsmens. In mijn studententijd vond ik de grote stad geweldig, maar toen ik een serieuze baan zocht, kwam ik terug. Tegenover oud-studiegenoten heb ik me meer dan eens verdedigd, maar daar begin ik niet meer aan. Laatst stuitte ik op een krantenartikel over de krimp in kleine dorpen. Onafwendbaar en onomkeerbaar, volgens de deskundigen. Diezelfde deskundigen beweren dat kleine kernen steeds minder leefbaar worden. En dan twijfel ik even. Zouden onze kinderen niet beter af zijn in de stad, waarbij ze met gemak kunnen kiezen uit verschillende scholen, met allerlei sport- en cultuurfaciliteiten binnen handbereik? Maar dan denk ik aan mijn jaar in Amsterdam waar ik bij zonnig weer eerst de tram moest pakken naar het Vondelpark om grassprieten tussen mijn tenen te kunnen voelen. Of aan de vrijheid die ik voel als ik met onze honden over de dijk achter ons huis loop. En ik zie die stoere boomhut langs het water waar een paar jonge jongens ongetwijfeld ontzettend veel plezier aan beleeft. Hoezo 'minder leefbaar'?